#peopleofwelcome is een nieuwe rubriek waarin de gebruikers van de Welcome App een gezicht krijgen en hun verhaal delen. In deze editie het verhaal van Jane.

We moeten een inclusieve samenleving zijn, integreren is tweerichtingsverkeer vind ik

Mijn eerste herinneringen als kind spelen zich af in de Bijlmer. Kort na mijn geboorte in Lelystad verhuisden mijn familie naar Amsterdam. In de Bijlmer ging ik voor het eerst naar school. Toen ik zes jaar oud was scheidden mijn ouders, mijn zus en ik zijn toen met mijn moeder verhuisd naar Amersfoort. Dit moment in mijn leven zegt veel over wie ik geworden ben.

Mijn moeder is in Suriname geboren en mijn vader in Nederland. Op de basisschool in de Bijlmer waar ik op zat, zaten veel kinderen die een donkere huidskleur hadden en/of van Surinaamse afkomst waren. Bovendien waren mijn ouders altijd Jehova-getuigen, daar ben ik mee opgegroeid. Dit betekent dat je geen verjaardagen of Kerstmis viert. In Amersfoort was alles zo anders; het was mijn enige wens om net zoals de anderen te zijn. Ik voelde me daar altijd een buitenbeentje. Daarom begon ik allerlei dingen te doen om erbij te horen en me zo Nederlands mogelijk te gedragen. Ik heb mijn haar bijvoorbeeld altijd gestijld en nooit mijn eigen krullen gedragen. Maar toch werd ik soms anders behandeld en dat heb ik als kind nooit begrepen.

Toen ik ging studeren verhuisde ik terug naar Amsterdam. Ik koos voor de opleiding ‘Culturele en Maatschappelijke Vorming’, ik wilde mensen helpen. Daarbij ben ik ook een creatief persoon, ik heb altijd gedanst, aan toneel gedaan, gezongen en getekend. Ik heb die creativiteit van mijn vader geërfd; hij maakte muziek, fotografeerde en schilderde. Op de opleiding ‘Culturele en Maatschappelijke Vorming’ leer je het vak hulpverlening door middel van kunst of andere creatieve manieren. Dat vond ik erg interessant.

Na een paar jaar kreeg ik een vriend met wie ik nu samenwoon. Toen wij een huis gingen zoeken kwamen we terecht in de Bijlmer. De plek waar ik me thuis voel. Ik vond een baan in Den Haag als begeleidster voor dakloze jongeren in een begeleid woonproject. Ik begeleid jongeren van diverse achtergronden. Het is leuk werk maar ook heel intensief, ik kreeg in 2017 een burn-out. Ik moest gas terug nemen, rustig aan doen en nadenken over hoe dit kwam. Ik keek naar mijn eigen gedrag en naar mijn verleden, en met dit proces van reflectie ben ik nog dagelijks bezig. Vorig jaar in oktober ben ik voor de eerste keer naar Suriname gegaan met mijn familie. Ik ging op zoek naar mijn Surinaamse roots die ik daarvoor altijd heb weggestopt. Ik vroeg mijzelf af: “Hoe ga ik die roots onderdeel van mijn leven maken?”. Deze reis naar Suriname bleek achteraf voor mij heel belangrijk te zijn geweest. Ik had er nooit over nagedacht dat ik daar familie heb en voelde dat ik ook een leven in Suriname heb, maar ik heb daar altijd mijn ogen voor gesloten. Ik las het boek; ‘Onder de Paramariboom’ van Johan Fretz, die dezelfde ervaring had als ik. Hij beschrijft in zijn boek hoe de reis naar Suriname voor hem was en ik herkende mijzelf daarin, wat me enorm hielp. Ik heb in mijn omgeving discrimintatie meegemaakt, maar als kind stopte ik het altijd weg. Ik ben me nu bewust van het feit dat er iets mis is met mensen die discrimineren, niet met mijzelf. 

“Ik ontmoette veel mensen en hoorde veel verschillende verhalen. Opeens waren ze niet de mensen van het nieuws maar mensen met wie ik samenwerkte, met wie ik contact had en met wie ik verhalen deelde.”

Naast mijn werk in Den Haag doe ik vrijwilligerswerk. In 2016 ben ik naar Griekenland gegaan als vrijwilliger om vluchtelingen te helpen. Het was een heftige ervaring. Ik ontmoette veel mensen en hoorde veel verschillende verhalen. Opeens waren ze niet de mensen van het nieuws maar mensen met wie ik samenwerkte, met wie ik contact had en met wie ik verhalen deelde. Ik ondervond dat mensen allemaal hetzelfde zijn. Deze ervaring opende daarom een wereld voor mij. Het veranderde iets in mij en hoe ik tegen alles aankeek en ik kon het niet meer loslaten. Toen ik in Nederland terugkwam meldde ik me aan bij Vluchtelingenwerk aan als vrijwilliger. Als mensen uiteindelijk in Nederland terecht komen is het wel handig om mensen te hebben die meehelpen. Ik heb contact gezocht met initiatieven die nieuwkomers helpen met integratie en zo kwam ik bij Welcome. Als lid van de Welcome community beantwoord ik vragen van nieuwkomers in de app. Het beantwoorden van die vragen kost weinig tijd en je helpt nieuwskomers er enorm mee. 

Veel mensen hebben geen contact met nieuwkomers en horen alleen verhalen via de media. Ik voel me verantwoordelijk om alles wat ik meemaak te delen met mensen in mijn directe omgeving en via social media. Dit is een laagdrempelige manier om mensen in contact te brengen en te verbinden.