#peopleofwelcome is een rubriek waarin de gebruikers van de Welcome App een gezicht krijgen en hun verhaal delen. In deze editie het verhaal van Asif.

In het dorp waar ik vandaan kom kende iedereen elkaar. Je familieleden wonen in dezelfde buurt, mensen doen veel activiteiten samen en je hoeft niet vooraf te bellen voor een bezoekje. De regio waar ik opgegroeid ben heet Balochistan en ligt in Pakistan. Het weer is er anders dan in Nederland, het is er heel warm.  En hoewel er koude winters zijn heb ik nog nooit een sneeuwvlokje zien vallen in mijn dorp. Mijn eerste sneeuwervaring was dan ook in Nederland. Op een ochtend werd ik wakker en keek ik door mijn raam. Overal was het wit en ik dacht dat het een droom was! Ik rende naar de badkamer, waste mijn ogen om er zeker van te zijn dat het echt sneeuw was! Het was bijzonder om mee te maken maar inmiddels ben ik wel gewend aan het koude weer.

Nadat ik mijn middelbare school had afgerond ging ik naar de universiteit van Balochistan om een bacheloropleiding Commerciële Economie te volgen. Ik ben uit Balochistan weggegaan vanwege de politieke onrust. De regio Balochistan is sinds 1948 door Pakistan bezet maar haar inwoners willen onafhankelijk zijn van Pakistan.

Ik ben de oudste van zes kinderen. Mijn zus en ik zijn de enige die zijn gevlucht. Zij woont nu in Afghanistan. De rest van mijn familie woont nog steeds in Balochistan. Ik ben altijd politiek actief geweest en kritisch over de Pakistaanse regering. Het leger intimideert mensen en activisten worden aan de lopende band opgepakt. Mijn vader was een keer opgepakt door het leger en werd voor vijf dagen vastgehouden. Ze weigerden hem te voeden of zelfs water te geven. Gelukkig werd hij vrijgelaten.

Na het afronden van mijn bachelor in Balochistan besloot ik om naar Karachi te verhuizen voor een master opleiding. Ik heb daar een master bedrijfskunde gedaan (MBA) waarna ik naar Muscat, Oman ben gegaan om te werken. Oman lijkt erg op Pakistan als het om vrijheid van meningsuiting gaat. Het is geen democratisch land en ik kon daarom ook niet politiek actief zijn. Daarom ben ik naar het westen gevlucht. Ik koos er niet voor om naar Nederland te komen maar ik ben blij dat ik in dit mooie land terecht ben gekomen.

Toen ik een verblijfsstatus kreeg begon ik meteen met de taalcursus. Daarna heb ik negen maanden stage gelopen bij een accountancy bureau: Holthuis in Amsterdam, en twee maanden bij Calenese Europe bv. Mijn masterdiploma is hier ondergewaardeerd. Het is HBO niveau volgens de Internationale Diplomawaardering (IDW).  Daarom ben ik van plan om in Nederland een masteropleiding te gaan volgen. Het liefst een deeltijd opleiding zodat ik daarnaast kan werken als accountant.

Op dit moment ben ik druk bezig met solliciteren. Het is moeilijk om in Nederland een baan te vinden. Het proces van werk zoeken is anders in Nederland. Bijvoorbeeld in Oman is de eerst vraag die je krijgt over  je salaris. Daarna komen de andere vragen. Hier in Nederland krijg je vragen over wie je bent,  je sterke en minder sterke eigenschappen. Ik heb aantal sollicitatietrainingen gevolgd. Ik hoop dat ik binnenkort een baan kan vinden. Ik ben niet gewend om thuis te zitten.

Mijn sociale netwerk in Nederland is beperkt. Ik ben hier nu drie jaar en ik vond het altijd moeilijk om met Nederlanders af te spreken. Gelukkig kan ik door de Welcome App nu makkelijk met Nederlanders in contact komen. Als ik lunches zie in mijn buurt, boek ik die meteen!

Vorige jaar was ik heel eenzaam maar niemand die daar iets van merkte of zag. In Balochistan zien de mensen om je heen het als je verdrietig bent, zonder dat te hoeven vertellen. Hier is iedereen altijd druk, onderweg en leeft men heel gestructureerd. Mijn cultuur gaat juist uit van het collectief en ik ben niet gewend om alleen te zijn. Ik voel me als een boom zonder bladeren.

Vorig jaar begon ik over mijn eenzaamheid te schrijven. Mijn verhaal werd genomineerd voor schrijfprijs NT2 (Nederlands als tweede taal). Maar naast schrijven luister ik veel naar muziek. Ik hou van muziek, muziek is meestal mijn beste gezelschap. Zonder muziek zou ik er denk ik niet meer zijn. Ik denk dat Nederland een individualistische samenleving is. Maar als een nieuwkomer geen contact heeft met locals vind ik dat de integratie moeilijker wordt.

Over mijn toekomst ben ik heel optimistisch. Er zijn veel kansen in Nederland en die wil ik benutten. Ik wil werken en studeren. Ik wil zowel mijn sociale als professionele netwerk opbouwen en ik hoop dat mensen in Nederland tijd voor elkaar maken en meer een collectief worden.