#peopleofwelcome is een nieuwe rubriek waarin de gebruikers van de Welcome App een gezicht krijgen en hun verhaal delen. In deze eerste editie het verhaal van Alya.

“We zijn al jaren bezig met overleven, nu willen we graag leven.”

Ik ben geboren in Tartus, een moderne stad aan de mediterrane kust van Syrië. Ik ben de oudste van zeven kinderen: drie zussen en drie broers. Mijn jeugddroom was om een ​​ballerina te worden. Nadat ik mijn middelbare school had afgerond, ging ik naar Latakia om economie te studeren aan de Universiteit van Tishreen. In 2001 verhuisde ik met mijn gezin naar Aleppo.

Aleppo is qua cultuur anders dan Tartus. Het is een conservatieve stad, maar ik paste me gemakkelijk aan. Ik begon een masteropleiding richting internationale betrekkingen aan de universiteit van Aleppo. Terwijl ik aan het studeren was, begon ik te werken als accountant in een overheidsinstelling. Ik heb mijn man, Hazem, op diezelfde universiteit ontmoet. Na een relatie van anderhalf jaar zijn we verloofd en kort daarna getrouwd.

In 2005 kregen we ons eerste kind. Het werd een zoon en een jaar later kregen we een dochter. Als nieuwe moeder was het voor mij moeilijk om te werken. Mijn man werkte ook fulltime als financieel manager bij een farmaceutisch bedrijf. Gelukkig woonde mijn familie in de buurt en hielpen mijn moeder en zussen me met oppassen. Daarnaast had mijn werk een kinderopvang en ik kon af en toe mijn kinderen meenemen. Ik promoveerde tot associate in 2007. Ik was erg blij met mijn werk.

“Alles was afhankelijk van hoe elke dag zou gaan.”

Tijdens de onrust hielden we vast aan de hoop dat de oorlog snel voorbij zou zijn. Maar het leven werd moeilijk. Naast het gebrek aan veiligheid was er geen elektriciteit, water of brood en mijn kinderen konden niet naar school. Alles was afhankelijk van hoe elke dag zou gaan. Als het rustig was, gingen de kinderen naar school en als het niet rustig was, bleven ze thuis. Maar er waren dagen dat je niet kon voorspellen wat er zou gebeuren. Die dag kwam. Vijf jaar na het begin van de oorlog, een enorme bom ging af in de buurt van de school van onze kinderen. We konden onze kinderen niet bereiken. Vier uur lang zaten mijn man en ik in ons huis te wachten tot we iets van hen hoorde. Alles ging door ons hoofd en we hebben ons op het ergste voorbereid. Gelukkig kwamen onze kinderen die dag veilig thuis. Vanaf dat moment hebben we besloten om te vertrekken. We waren voorbereid op een reis naar een onzekere toekomst die gevaarlijk en erg kostbaar was. Het was erg kostbaar voor ons allemaal om samen weg te gaan, daarom zijn mijn dochter en ik alleen met mijn zwager vertrokken.

Het was een moeilijke beslissing, maar op dat moment hadden we geen andere optie. Na een reis van een maand kwamen we eindelijk aan in Nederland. Hoewel mijn dochter en ik veilig waren, misten we de tweede helft van ons gezin. Na tien maanden werden we herenigd en hebben we in Monnickendam ons thuis gevonden. Wij zijn veilig en gelukkig.

We hebben kans op een nieuwe toekomst in dit land. Ik kijk naar mijn kinderen, ze leren de taal heel snel en ik oefen de taal met hen. Ik heb een intensieve taal- en inburgeringscursus gevolgd aan de Vrije Universiteit van Amsterdam. Ik werd zwanger en vijf maanden geleden was mijn zoon Teijm geboren.

Mijn ambitie is om bedrijfseconomie in Nederland te studeren. Hopelijk begin ik volgend schooljaar, dan is Teijm een jaar oud.

“Ik zie voor ons een mooie toekomst in dit land.”

Ondertussen wil ik mijn Nederlands verbeteren en deel uitmaken van de Nederlands samenleving. Ik maak nog veel taalfouten en ik wil beter Nederlands kunnen spreken. Ik heb contact met mijn buren en mijn taalcoach. Via de Welcome App ga ik naar lunches met locals en verschillende evenementen. En in Amsterdam ga ik naar een balletschool.

Ik zie voor ons een mooie toekomst in dit land. In tien jaar zie ik mezelf met een goede carrière in de financiële sector. Ik wil vrij leven, reizen en mijn kinderen hun dromen na zien jagen. We zijn al jaren bezig met overleven, nu willen we graag leven.