Author: Pepijn Middeldorp

Welcome Herdenkingsdiner 2019

Op 4 mei organiseerde Welcome haar tweede Herdenkingsdiner. Waren er vorig jaar nog 100 genodigden, waren dat er dit jaar 200(!) die met elkaar aan tafel gingen en met wie er gezamenlijk werd herdacht. De ingrediënten waren hetzelfde: 50/50 nieuwkomers en locals, inspirerende sprekers, zowel locals als nieuwkomers, eten van chef Jay Assad en het in ere in stand houden van de traditie die we in Nederland kennen op 4 mei.

De hele maand mei host Welcome het Ontmoetingsmuseum in het Meterhuis op het Westergasterrein. Daar worden talloze evenementen en activiteiten georganiseerd waar locals en nieuwkomers samenkomen. Het Herdenkingsdiner was onderdeel van dit programma en tevens de aftrap van deze maand. Het diner vond plaats in het Machinegebouw dat ook gelegen is op het Westergasterrein. Daar stroomde het op zaterdag 4 mei binnen met locals en nieuwkomers die niet veel later met elkaar aan tafel zaten, aten, verhalen uitwisselden en samen om acht uur twee minuten stil waren.

“Het was leukste en beste event sinds ik in Nederland ben”
– Shero Khalil

Anders dan de gebruikelijke Vrijheidsmaaltijden die door het land worden georganiseerd, focust Welcome zich met haar Herdenkingsmaaltijd op het in stand houden van de traditie van 4 mei. De oorlog in Syrië en andere plekken in de wereld staan bij vrijwel alle nieuwkomers op het netvlies gegrift. Het is een onderwerp dat ze vaak wegstoppen en liever niet ter sprake brengen. Maar integreren gaat om wederzijds begrip. De Tweede Wereldoorlog is voor Nederland een moreel kompas geworden. Nog ieder jaar wordt op 4 mei het sentiment ‘dit nooit meer’ opnieuw hard gemaakt. De oorlogen die nieuwkomers in Nederland hebben ontvlucht zijn nog vers, en zorgen nog voor veel obstakels in hun dagelijkse leven. Door elkaars verleden te bespreken leren we elkaar beter begrijpen. Door samen dankbaar te zijn voor de vrijheid die we in Nederland kennen, verzoenen we.

“Bijzondere avond, goede sprekers, lekkere eten en gezellige muziek.”
– Mona Hamo

Spreker Baba Tarawally benoemde in zijn speech dat we minder moeten redeneren vanuit hij/zij en meer vanuit wij. Spreekster Oumaima riep iedereen op om open te staan voor de nieuwe gezichten van de stad, de nieuwe buren, en elkaar openlijk en hartelijk ontvangen. Beiden in lijn met waar Welcome voor staat.

Op 3 mei mochten oprichter Julius en community manager Moustafa op NPO Radio 1 vertellen waarom Welcome opnieuw een Herdenkingsdiner organiseerde. Dit kun je hier terugluisteren.

Alle foto’s van deze memorable avond vind je hier terug.


#peopleofwelcome: Asif

#peopleofwelcome is een rubriek waarin de gebruikers van de Welcome App een gezicht krijgen en hun verhaal delen. In deze editie het verhaal van Asif.

In het dorp waar ik vandaan kom kende iedereen elkaar. Je familieleden wonen in dezelfde buurt, mensen doen veel activiteiten samen en je hoeft niet vooraf te bellen voor een bezoekje. De regio waar ik opgegroeid ben heet Balochistan en ligt in Pakistan. Het weer is er anders dan in Nederland, het is er heel warm.  En hoewel er koude winters zijn heb ik nog nooit een sneeuwvlokje zien vallen in mijn dorp. Mijn eerste sneeuwervaring was dan ook in Nederland. Op een ochtend werd ik wakker en keek ik door mijn raam. Overal was het wit en ik dacht dat het een droom was! Ik rende naar de badkamer, waste mijn ogen om er zeker van te zijn dat het echt sneeuw was! Het was bijzonder om mee te maken maar inmiddels ben ik wel gewend aan het koude weer.

Nadat ik mijn middelbare school had afgerond ging ik naar de universiteit van Balochistan om een bacheloropleiding Commerciële Economie te volgen. Ik ben uit Balochistan weggegaan vanwege de politieke onrust. De regio Balochistan is sinds 1948 door Pakistan bezet maar haar inwoners willen onafhankelijk zijn van Pakistan.

Ik ben de oudste van zes kinderen. Mijn zus en ik zijn de enige die zijn gevlucht. Zij woont nu in Afghanistan. De rest van mijn familie woont nog steeds in Balochistan. Ik ben altijd politiek actief geweest en kritisch over de Pakistaanse regering. Het leger intimideert mensen en activisten worden aan de lopende band opgepakt. Mijn vader was een keer opgepakt door het leger en werd voor vijf dagen vastgehouden. Ze weigerden hem te voeden of zelfs water te geven. Gelukkig werd hij vrijgelaten.

Na het afronden van mijn bachelor in Balochistan besloot ik om naar Karachi te verhuizen voor een master opleiding. Ik heb daar een master bedrijfskunde gedaan (MBA) waarna ik naar Muscat, Oman ben gegaan om te werken. Oman lijkt erg op Pakistan als het om vrijheid van meningsuiting gaat. Het is geen democratisch land en ik kon daarom ook niet politiek actief zijn. Daarom ben ik naar het westen gevlucht. Ik koos er niet voor om naar Nederland te komen maar ik ben blij dat ik in dit mooie land terecht ben gekomen.

Toen ik een verblijfsstatus kreeg begon ik meteen met de taalcursus. Daarna heb ik negen maanden stage gelopen bij een accountancy bureau: Holthuis in Amsterdam, en twee maanden bij Calenese Europe bv. Mijn masterdiploma is hier ondergewaardeerd. Het is HBO niveau volgens de Internationale Diplomawaardering (IDW).  Daarom ben ik van plan om in Nederland een masteropleiding te gaan volgen. Het liefst een deeltijd opleiding zodat ik daarnaast kan werken als accountant.

Op dit moment ben ik druk bezig met solliciteren. Het is moeilijk om in Nederland een baan te vinden. Het proces van werk zoeken is anders in Nederland. Bijvoorbeeld in Oman is de eerst vraag die je krijgt over  je salaris. Daarna komen de andere vragen. Hier in Nederland krijg je vragen over wie je bent,  je sterke en minder sterke eigenschappen. Ik heb aantal sollicitatietrainingen gevolgd. Ik hoop dat ik binnenkort een baan kan vinden. Ik ben niet gewend om thuis te zitten.

Mijn sociale netwerk in Nederland is beperkt. Ik ben hier nu drie jaar en ik vond het altijd moeilijk om met Nederlanders af te spreken. Gelukkig kan ik door de Welcome App nu makkelijk met Nederlanders in contact komen. Als ik lunches zie in mijn buurt, boek ik die meteen!

Vorige jaar was ik heel eenzaam maar niemand die daar iets van merkte of zag. In Balochistan zien de mensen om je heen het als je verdrietig bent, zonder dat te hoeven vertellen. Hier is iedereen altijd druk, onderweg en leeft men heel gestructureerd. Mijn cultuur gaat juist uit van het collectief en ik ben niet gewend om alleen te zijn. Ik voel me als een boom zonder bladeren.

Vorig jaar begon ik over mijn eenzaamheid te schrijven. Mijn verhaal werd genomineerd voor schrijfprijs NT2 (Nederlands als tweede taal). Maar naast schrijven luister ik veel naar muziek. Ik hou van muziek, muziek is meestal mijn beste gezelschap. Zonder muziek zou ik er denk ik niet meer zijn. Ik denk dat Nederland een individualistische samenleving is. Maar als een nieuwkomer geen contact heeft met locals vind ik dat de integratie moeilijker wordt.

Over mijn toekomst ben ik heel optimistisch. Er zijn veel kansen in Nederland en die wil ik benutten. Ik wil werken en studeren. Ik wil zowel mijn sociale als professionele netwerk opbouwen en ik hoop dat mensen in Nederland tijd voor elkaar maken en meer een collectief worden.


Succesverhalen: Stefan en Bahlbi

Stefan Terink en Bahlbi Brhane zijn door Welcome (voorheen Blendin) aan elkaar gematcht met het doel om het professionele netwerk van Bahlbi te vergroten. Stefan en Bahlbi spraken lange tijd bijna wekelijks af en zijn nu goede vrienden. Ze bereiden samen sollicitaties voor en inmiddels is Bahlbi trainee bij het UWV.

Stefan is opgegroeid in het oosten van Nederland. Hij heeft een heel sociaal karakter en veel vrienden. Hij houdt van voetballen, wielrennen en alles wat te maken heeft met teamsport.  Na de middelbare school verhuisde Stefan naar Groningen waar hij Technische Bedrijfskunde heeft gestudeerd. Daarna kwam hij naar Amsterdam voor zijn eerste baan. Hij werkte in het begin als strategie consultant waar hij besturen van grote bedrijven heeft geadviseerd. Daarna ging hij werken voor productiebedrijf Smurfit Kappa als business development manager. Stefan houdt van fysieke producten en van mensen. Omdat hij in deze baan dagelijks veel in gesprek is met productiemedewerkers, managers en directeuren was dit voor hem een perfecte match. Hij vindt die interactie het allerleukst aan zijn werk.

Bahlbi kwam in 2015 vanuit Eritrea naar Nederland. In zijn land rondde Bahlbi een Bachelor in economie af en werkte hij als geschiedenisleraar aan de Segeniti middelbare school in Eritrea. In Nederland kreeg hij een verblijfsstatus en een huis in Amstelveen toegewezen, [daar woont hij inmiddels 3  jaar]. Bahlbi was vastbesloten om de Nederlandse taal te leren en om daarna te gaan werken of te studeren. Bahlbi’s ambitie was om in de business sector te werken als sales medewerker. Hij startte een intensieve cursus aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Nadat hij de cursus had afgerond, ging hij op zoek naar een baan. Hij kwam in contact met het Welcome team tijdens een evenement op de Vrije Universiteit. Welcome verbindt Nederlanders met vluchtelingen zodat ze hun sociale en professionele netwerk kunnen vergroten.

Tijdens de eerste ontmoeting was er al sprake van een ‘persoonlijke klik’ volgens Stefan.

Via wat toen nog Blendin heette en nu de Welcome App is werd Stefan aan Bahlbi gematcht. Bahlbi en Stefan hebben de eerste keer in een informeel restaurant in Amsterdam-Zuid afgesproken. Tijdens de eerste ontmoeting was er al sprake van een ‘persoonlijke klik’ volgens Stefan.  “Ik ben redelijk extravert en Bahlbi is iemand die nieuwsgierig is en graag vragen stelt’’ aldus Stefan.  Ze hebben veel tijd besteed aan elkaar leren kennen, niet alleen professioneel maar ook persoonlijk. Stefan had nooit eerder iemand uit Eritrea ontmoet. Hij leerde veel overl waar Bahlbi vandaan komt en wat hij doet om in Nederland een nieuw leven op te bouwen. We spraken over ons persoonlijke leven en  deelden onze achtergrondverhalen”.  zei Bahlbi. Ze spraken bijna wekelijks af. Een keer ontmoette ze elkaar in een Ethiopisch restaurant waar Stefan voor het eerst Oost-Afrikaans eten at. “Pittig, maar wel heel lekker.”

Naast sociaal contact, heeft Stefan kennis en informatie gedeeld met Bahlbi over de business sector in Nederland. Hij legde Bahlbi uit hoe de Nederlandse arbeidsmarkt werkt.

Bahlbi zocht vacatures online en deelde deze met Stefan en samen bespraken ze bijvoorbeeld, wat voor kleding geschikt is voor een sollicitatie, hoe gaat zo’n gesprek, wat voor soort vragen kan hij krijgen en hoe zou hij die vragen kunnen beantwoorden.  Ik had geen idee hoe sollicitatiegesprekken gaan in Nederland”, aldus Bahlbi. Deze kleine praktische zaken, zorgden ervoor dat Bahlbi goed voorbereid en een stuk zelfverzekerder deze gesprekken inging.  Bahlbi heeft uiteindelijk via zijn vrijwilligerswerk een baan bij Sligro gevonden. Bahlbi denkt dat het erg belangrijk is om contact te hebben met een Nederlander, omdat het proces van werk zoeken zo moeilijk is voor nieuwkomers.  Bahlbi werkt nu als trainee bij het UWV. Hij vindt het een belangrijke kans voor hem om kennis en ervaring op de arbeidsmarkt te krijgen.

Voor Stefan was deze ervaring een “eye opener”, hij wist weinig over nieuwkomers. Hij heeft veel respect voor wat Bahlbi heeft doorstaan om hier te komen en voor de hoeveelheid moeite die hij doet om hier te integreren en een volwaardig thuis op te bouwen. Stefan denkt dat mensen niet stil staan bij deze feiten. Daarom deelt Stefan graag zijn ervaring met mensen in zijn omgeving.  “Ik vertel dan over de achtergronden van mensen die hier komen, waar ze tegenaan lopen en wat wij kunnen doen om die problemen te verhelpen. Ik vind het belangrijk om open te staan voor nieuwe ervaringen. Volgens Stefan kan de komst van vluchtelingen naar Nederland als kans gezien worden, in plaats van een bedreiging. Stefan en Bahlbi zijn tot op de dag van vandaag regelmatig in contact met elkaar.  

Stefan sluit af met “Er is nog zoveel dat wij van elkaar kunnen leren”.

Vindt je leuk om nieuwkomers te op weg te helpen met werkgerelateerde vragen? Download de Welcome App!


#peopleofwelcome: Jane

#peopleofwelcome is een nieuwe rubriek waarin de gebruikers van de Welcome App een gezicht krijgen en hun verhaal delen. In deze editie het verhaal van Jane.

We moeten een inclusieve samenleving zijn, integreren is tweerichtingsverkeer vind ik

Mijn eerste herinneringen als kind spelen zich af in de Bijlmer. Kort na mijn geboorte in Lelystad verhuisden mijn familie naar Amsterdam. In de Bijlmer ging ik voor het eerst naar school. Toen ik zes jaar oud was scheidden mijn ouders, mijn zus en ik zijn toen met mijn moeder verhuisd naar Amersfoort. Dit moment in mijn leven zegt veel over wie ik geworden ben.

Mijn moeder is in Suriname geboren en mijn vader in Nederland. Op de basisschool in de Bijlmer waar ik op zat, zaten veel kinderen die een donkere huidskleur hadden en/of van Surinaamse afkomst waren. Bovendien waren mijn ouders altijd Jehova-getuigen, daar ben ik mee opgegroeid. Dit betekent dat je geen verjaardagen of Kerstmis viert. In Amersfoort was alles zo anders; het was mijn enige wens om net zoals de anderen te zijn. Ik voelde me daar altijd een buitenbeentje. Daarom begon ik allerlei dingen te doen om erbij te horen en me zo Nederlands mogelijk te gedragen. Ik heb mijn haar bijvoorbeeld altijd gestijld en nooit mijn eigen krullen gedragen. Maar toch werd ik soms anders behandeld en dat heb ik als kind nooit begrepen.

Toen ik ging studeren verhuisde ik terug naar Amsterdam. Ik koos voor de opleiding ‘Culturele en Maatschappelijke Vorming’, ik wilde mensen helpen. Daarbij ben ik ook een creatief persoon, ik heb altijd gedanst, aan toneel gedaan, gezongen en getekend. Ik heb die creativiteit van mijn vader geërfd; hij maakte muziek, fotografeerde en schilderde. Op de opleiding ‘Culturele en Maatschappelijke Vorming’ leer je het vak hulpverlening door middel van kunst of andere creatieve manieren. Dat vond ik erg interessant.

Na een paar jaar kreeg ik een vriend met wie ik nu samenwoon. Toen wij een huis gingen zoeken kwamen we terecht in de Bijlmer. De plek waar ik me thuis voel. Ik vond een baan in Den Haag als begeleidster voor dakloze jongeren in een begeleid woonproject. Ik begeleid jongeren van diverse achtergronden. Het is leuk werk maar ook heel intensief, ik kreeg in 2017 een burn-out. Ik moest gas terug nemen, rustig aan doen en nadenken over hoe dit kwam. Ik keek naar mijn eigen gedrag en naar mijn verleden, en met dit proces van reflectie ben ik nog dagelijks bezig. Vorig jaar in oktober ben ik voor de eerste keer naar Suriname gegaan met mijn familie. Ik ging op zoek naar mijn Surinaamse roots die ik daarvoor altijd heb weggestopt. Ik vroeg mijzelf af: “Hoe ga ik die roots onderdeel van mijn leven maken?”. Deze reis naar Suriname bleek achteraf voor mij heel belangrijk te zijn geweest. Ik had er nooit over nagedacht dat ik daar familie heb en voelde dat ik ook een leven in Suriname heb, maar ik heb daar altijd mijn ogen voor gesloten. Ik las het boek; ‘Onder de Paramariboom’ van Johan Fretz, die dezelfde ervaring had als ik. Hij beschrijft in zijn boek hoe de reis naar Suriname voor hem was en ik herkende mijzelf daarin, wat me enorm hielp. Ik heb in mijn omgeving discrimintatie meegemaakt, maar als kind stopte ik het altijd weg. Ik ben me nu bewust van het feit dat er iets mis is met mensen die discrimineren, niet met mijzelf. 

“Ik ontmoette veel mensen en hoorde veel verschillende verhalen. Opeens waren ze niet de mensen van het nieuws maar mensen met wie ik samenwerkte, met wie ik contact had en met wie ik verhalen deelde.”

Naast mijn werk in Den Haag doe ik vrijwilligerswerk. In 2016 ben ik naar Griekenland gegaan als vrijwilliger om vluchtelingen te helpen. Het was een heftige ervaring. Ik ontmoette veel mensen en hoorde veel verschillende verhalen. Opeens waren ze niet de mensen van het nieuws maar mensen met wie ik samenwerkte, met wie ik contact had en met wie ik verhalen deelde. Ik ondervond dat mensen allemaal hetzelfde zijn. Deze ervaring opende daarom een wereld voor mij. Het veranderde iets in mij en hoe ik tegen alles aankeek en ik kon het niet meer loslaten. Toen ik in Nederland terugkwam meldde ik me aan bij Vluchtelingenwerk aan als vrijwilliger. Als mensen uiteindelijk in Nederland terecht komen is het wel handig om mensen te hebben die meehelpen. Ik heb contact gezocht met initiatieven die nieuwkomers helpen met integratie en zo kwam ik bij Welcome. Als lid van de Welcome community beantwoord ik vragen van nieuwkomers in de app. Het beantwoorden van die vragen kost weinig tijd en je helpt nieuwskomers er enorm mee. 

Veel mensen hebben geen contact met nieuwkomers en horen alleen verhalen via de media. Ik voel me verantwoordelijk om alles wat ik meemaak te delen met mensen in mijn directe omgeving en via social media. Dit is een laagdrempelige manier om mensen in contact te brengen en te verbinden.


Welcome Partner van Nacht van de Vluchteling

Recent beklonken Stichting Vluchteling en Welcome de officiële samenwerking die zij aangingen rondom de jaarlijkse Nacht van de Vluchteling. Dit jaarlijkse evenement wordt jaarlijks georganiseerd door Stichting Vluchteling om geld op te halen voor vluchtelingen in conflictgebieden. Duizenden mensen lopen die nacht 10, 20 en sommigen zelfs 40 kilometer om geld op te halen. Team Welcome deed vorig jaar mee maar zal dit jaar prominent aanwezig zijn bij iedere startlocatie in Nederland.

Talloze ijverige lopers zetten zich die avond in voor vluchtelingen over de hele wereld. Zij vormen tevens een ideale doelgroep voor Welcome om te connecten nieuwkomers  die helse tochten al hebben doorstaan en nu bezig zijn een nieuw leven op te bouwen. Het andere uiterste van de keten van migratie. Stichting Vluchteling zag de relevantie van een intensieve samenwerking zitten en zo was de samenwerking een feit.

Welcome zal dit jaar ook mee lopen met een groot team bestaande uit onder andere gebruikers van app, zowel nieuwkomers als locals en werknemers van Welcome. U bent van harte welkom om met ons mee te lopen. Stuur ons een mail met uw gegevens naar info@welcomeapp.nl en in de titel ‘Meelopen Nacht van de Vluchteling 2019’. Dan mailen wij u zodra u zich voor ons team kunt aanmelden.

Mocht u dit jaar ook mee doen, kom dan vooral even langs de Welcome stand bij uw startlocatie om kennis te maken!


Welcome x Valhalla pannenkoeken diner

Afgelopen december vond de laatste editie van een van ‘s lands meest toonaangevende festivals plaats: Valhalla. Ieder jaar toveren zij de RAI in Amsterdam om tot een sprookjesachtig decor waar talloze DJ’s de vijf zalen vullen met muziek en duizenden bezoekers dansen tot in de vroegte. Een typisch Nederlands fenomeen, festivals. Dit jaar was Welcome charity partner. Wat inhield dat iedere bezoeker die op de gastenlijst stond een bijdrage deed van €5,-. Valhalla maakt zich op die manier hard voor maatschappelijke initiatieven en  zet haar platform in om op haar eigen manier een steentje bij te dragen.

Samen met Valhalla ging Welcome aan de slag om van de opbrengst een evenement te organiseren dat past bij Welcome en Valhalla. Daar kwam hét Welcome en Valhalla pannenkoeken diner uit. Pannenkoeken kunnen natuurlijk altijd en zijn oer-Hollands. Wat nog miste was een bijzondere locatie. Maar die was snel gevonden: Club AIR in Amsterdam. Een plek waar mensen wekelijks samenkomen om te dansen en zich te onttrekken van de rest van de wereld. Midden in de zaal van AIR stonden lange tafels gevuld met spellen en vragen aan de hand waarvan je je tafelgenoten beter kon leren kennen. Via de app nodigde we in de weken ervoor gebruikers uit en uiteindelijk was de zaal gevuld met 40 mensen, zowel locals als nieuwkomers. Want dat was het doel, nieuwe mensen leren kennen in een unieke setting.

En die pannenkoeken dan? Die kwamen van niemand minder dan Willem Dieleman aka Pancake Adventures. Tijdens zijn reizen over de wereld vulde hij overal waar hij kwam de magen van de mensen die hij tegenkwam met zijn perfecte uitvoering van de Hollandse pannenkoek. Gasten mochten zelf ook bakken, al leverde dat soms niet de beste resultaten op. Maar dat mocht de pret niet drukken.

De reacties van de gasten waren alom lovend. Nieuwkomers spraken uit dat dit het soort evenementen is dat zij vaker zouden willen bijwonen, en dat dit een perfecte manier is om nieuwe contacten en ervaringen op te doen.

Welcome werkt hard om een breed aanbod van evenement & activiteiten door heel Nederland in haar app aan te bieden. Organiseert u of uw organisatie binnenkort een evenement? Promoot deze dan in de Welcome App!


#peopleofwelcome: Alya

#peopleofwelcome is een nieuwe rubriek waarin de gebruikers van de Welcome App een gezicht krijgen en hun verhaal delen. In deze eerste editie het verhaal van Alya.

“We zijn al jaren bezig met overleven, nu willen we graag leven.”

Ik ben geboren in Tartus, een moderne stad aan de mediterrane kust van Syrië. Ik ben de oudste van zeven kinderen: drie zussen en drie broers. Mijn jeugddroom was om een ​​ballerina te worden. Nadat ik mijn middelbare school had afgerond, ging ik naar Latakia om economie te studeren aan de Universiteit van Tishreen. In 2001 verhuisde ik met mijn gezin naar Aleppo.

Aleppo is qua cultuur anders dan Tartus. Het is een conservatieve stad, maar ik paste me gemakkelijk aan. Ik begon een masteropleiding richting internationale betrekkingen aan de universiteit van Aleppo. Terwijl ik aan het studeren was, begon ik te werken als accountant in een overheidsinstelling. Ik heb mijn man, Hazem, op diezelfde universiteit ontmoet. Na een relatie van anderhalf jaar zijn we verloofd en kort daarna getrouwd.

In 2005 kregen we ons eerste kind. Het werd een zoon en een jaar later kregen we een dochter. Als nieuwe moeder was het voor mij moeilijk om te werken. Mijn man werkte ook fulltime als financieel manager bij een farmaceutisch bedrijf. Gelukkig woonde mijn familie in de buurt en hielpen mijn moeder en zussen me met oppassen. Daarnaast had mijn werk een kinderopvang en ik kon af en toe mijn kinderen meenemen. Ik promoveerde tot associate in 2007. Ik was erg blij met mijn werk.

“Alles was afhankelijk van hoe elke dag zou gaan.”

Tijdens de onrust hielden we vast aan de hoop dat de oorlog snel voorbij zou zijn. Maar het leven werd moeilijk. Naast het gebrek aan veiligheid was er geen elektriciteit, water of brood en mijn kinderen konden niet naar school. Alles was afhankelijk van hoe elke dag zou gaan. Als het rustig was, gingen de kinderen naar school en als het niet rustig was, bleven ze thuis. Maar er waren dagen dat je niet kon voorspellen wat er zou gebeuren. Die dag kwam. Vijf jaar na het begin van de oorlog, een enorme bom ging af in de buurt van de school van onze kinderen. We konden onze kinderen niet bereiken. Vier uur lang zaten mijn man en ik in ons huis te wachten tot we iets van hen hoorde. Alles ging door ons hoofd en we hebben ons op het ergste voorbereid. Gelukkig kwamen onze kinderen die dag veilig thuis. Vanaf dat moment hebben we besloten om te vertrekken. We waren voorbereid op een reis naar een onzekere toekomst die gevaarlijk en erg kostbaar was. Het was erg kostbaar voor ons allemaal om samen weg te gaan, daarom zijn mijn dochter en ik alleen met mijn zwager vertrokken.

Het was een moeilijke beslissing, maar op dat moment hadden we geen andere optie. Na een reis van een maand kwamen we eindelijk aan in Nederland. Hoewel mijn dochter en ik veilig waren, misten we de tweede helft van ons gezin. Na tien maanden werden we herenigd en hebben we in Monnickendam ons thuis gevonden. Wij zijn veilig en gelukkig.

We hebben kans op een nieuwe toekomst in dit land. Ik kijk naar mijn kinderen, ze leren de taal heel snel en ik oefen de taal met hen. Ik heb een intensieve taal- en inburgeringscursus gevolgd aan de Vrije Universiteit van Amsterdam. Ik werd zwanger en vijf maanden geleden was mijn zoon Teijm geboren.

Mijn ambitie is om bedrijfseconomie in Nederland te studeren. Hopelijk begin ik volgend schooljaar, dan is Teijm een jaar oud.

“Ik zie voor ons een mooie toekomst in dit land.”

Ondertussen wil ik mijn Nederlands verbeteren en deel uitmaken van de Nederlands samenleving. Ik maak nog veel taalfouten en ik wil beter Nederlands kunnen spreken. Ik heb contact met mijn buren en mijn taalcoach. Via de Welcome App ga ik naar lunches met locals en verschillende evenementen. En in Amsterdam ga ik naar een balletschool.

Ik zie voor ons een mooie toekomst in dit land. In tien jaar zie ik mezelf met een goede carrière in de financiële sector. Ik wil vrij leven, reizen en mijn kinderen hun dromen na zien jagen. We zijn al jaren bezig met overleven, nu willen we graag leven.


Welcome's Eerste Community Event

Op vrijdag 15 februari hield Welcome haar eerste community event! Een event waarbij we de eerste fanatieke gebruikers van de app uitnodigde om onszelf een keer goed voor te stellen en elkaar beter te leren kennen. Als team Welcome zien we het belang van een goede band hebben met je users als heilig. Zij zijn immers de drijvende kracht van de community die we proberen te bouwen! Op deze manier wilde we inzicht krijgen in hoe ze de app ervaren, hoe ze ons hebben gevonden en welke impact het heeft op hun leven. We hoorde veel verschillende perspectieven, maar een reactie die vaak terugkwam is dat vriendschap en contact met de mensen waarmee je je samenleving deelt, essentieel is voor je begrip over het land en de stad waarin je leeft.

Behalve kennis deden we veel warme contacten op. De band die wij met gebruikers willen opbouwen zorgt ervoor dat we een vinger aan de pols houden en zo bijvoorbeeld complicaties in de app vroegtijdig kunnen opmerken. Maar zo kunnen we ook direct feedback vragen en onze gebruikers actief betrekken in het verbeteren van het platform!

Een community event van Welcome is natuurlijk niet compleet als er niet een tafel gevuld was met eten uit onder andere Syrië en Somalië. Welcome’s community manager Moustafa en zijn vrouw Mona hebben in de dagen voor het event veel tijd gestoken in het bereiden van al dat lekkers dat onze gasten voorgeschoteld kregen. En met gevulde buik werd er genoten van muziek van nieuwkomer Peshmarg die muzikale verhalen vertelde over zijn thuisland Syrië. Al met al een geslaagde avond en zeker niet de laatste!


Welcome op MySalaam

De Moslim millennial nieuwswebsite MySalaam schreef een groot artikel over Welcome NL en het werk dat zij doet. Nieuwkomer Sam werd door hen geïnterviewd en gevraagd zijn ervaring over de app en de positieve impact die deze op hem heeft gehad te delen:

“Sam Fouad Ahmad, a biomedical engineer from Syria, has been in the Netherlands for years now. Inundated at first by a culture very different from his own, he can now mingle easily with locals as well as explore career opportunities. And that is all thanks to a smartphone app.”

Artikelen als deze van MySalaam zijn enorm waardevol voor Welcome. MySalaam bereikt vele duizenden Arabische jongeren voor wie de Welcome App hun leven kan verrijken. Veel van MySalaam’s lezers wonen sinds een aantal jaar in Nederland omdat zij gedwongen moesten vluchten. Door dit artikel hebben wij velen van hen bereikt en zijn zij op de hoogte gebracht van Welcome, waardoor zij nu sneller en makkelijker in contact kunnen komen met locals en een sociaal leven kunnen opbouwen.

Lees het hele artikel hier.


Welcome Vrouwen Evenement

Op zaterdag 19 januari heeft Welcome, in samenwerking met Stichting Joury en Stichting Iftin, een netwerkbijeenkomst voor vrouwen georganiseerd. Het doel van dit event was om ontmoetingen te faciliteren tussen nieuwkomer en local vrouwen.

Welcome verbindt nieuwkomers en Nederlanders via de Welcome App. Op deze app kunnen gebruikers met elkaar lunchen, professionele netwerken delen en events bezoeken. Tot nu toe hebben wij gemerkt dat we met onze activiteiten veel meer mannelijke  dan vrouwelijke nieuwkomers bereiken, terwijl vrouwen wel behoefte hebben aan nieuwe contacten in hun omgeving. Daarnaast zijn ze niet op de hoogte van de verschillende voorzieningen, aanbod en activiteiten in Amsterdam. Deze middag was een mooie gelegenheid om ze te laten kennismaken met local vrouwen zodat ze hun ervaring kunnen delen.

Er waren ongeveer vijftig vrouwen aanwezig, zowel locals als nieuwkomers uit Amsterdam en omgeving. Naast netwerken waren er lekkere hapjes, uit onder andere de Syrische en Somalische keukens, die door nieuwkomers waren gemaakt. Moeders die geen oppas konden regelen, namen hun kinderen mee en met Arabische en Afrikaanse muziek was de sfeer ontspannen en informeel.  Bij vertrek gaven veel aanwezigen aan een hele gezellige middag gehad te hebben en dat ze bij een toekomstig vrouwen event weer van de partij zijn!